دی‌تیوتریتول DTT سیگما (D0632) – عامل احیا کننده پروتئین SDS-PAGE

 

دی‌تیوتریتول (DTT)، که با نام معرف لاما (Lowry’s Reagent) نیز شناخته می‌شود، یک عامل احیاکننده قوی و پرکاربرد در بیوشیمی و بیولوژی مولکولی است. این ترکیب با شکستن پیوندهای دی‌سولفیدی بین مولکول‌های پروتئین، به حفظ ساختار سه‌بعدی و عملکرد صحیح آن‌ها کمک شایانی می‌کند. DTT به ویژه در فرآیندهایی مانند الکتروفورز SDS-PAGE، استخراج پروتئین‌ها و پایدارسازی آنزیم‌ها نقش حیاتی ایفا می‌کند و از دناتوره شدن یا تجمع نامطلوب پروتئین‌ها جلوگیری می‌نماید.

کاربردها

عنوان	توضیح
احیای پیوندهای دی‌سولفیدی	شکستن پیوندهای S-S در پروتئین‌ها برای حفظ یا بازیابی ساختار اولیه.
SDS-PAGE	ضروری برای الکتروفورز پروتئین‌ها در شرایط دناتوره‌کننده، اطمینان از خطی شدن زنجیره‌های پپتیدی.
استخراج پروتئین	کمک به استخراج مؤثرتر پروتئین‌ها از نمونه‌های سلولی و بافتی.
پایدارسازی آنزیم‌ها	حفظ فعالیت آنزیم‌هایی که به پیوندهای دی‌سولفیدی وابسته هستند.
کروماتوگرافی	استفاده در بافرهای کروماتوگرافی برای حفظ حالت احیا شده پروتئین‌ها.

ویژگی‌ها و مشخصات

ویژگی	مقدار
نام محصول	دی‌تیوتریتول / DTT
نام تجاری	Sigma-Aldrich
کد کاتالوگ	D0632
شماره CAS	3483-12-3
شکل ظاهری	پودر کریستالی سفید
وزن مولکولی	154.25 g/mol
حلالیت	محلول در آب و اتانول

مزایا

عنوان	توضیح
عامل احیا کننده قوی	توانایی بالا در شکستن پیوندهای دی‌سولفیدی حتی در غلظت‌های پایین.
پایداری بالا	نسبتاً پایدارتر از سایر عوامل احیاکننده مانند بتا-مرکاپتواتانول.
کمترین بو	بوی نامطبوع کمتر نسبت به بتا-مرکاپتواتانول.
کاربردهای متنوع	مناسب برای طیف وسیعی از پروتکل‌های بیوشیمی و بیولوژی مولکولی.

سوالات متداول

چرا DTT در SDS-PAGE ضروری است؟

در SDS-PAGE، DTT پیوندهای دی‌سولفیدی درون زنجیره‌ای و بین زنجیره‌ای پروتئین‌ها را می‌شکند و اطمینان حاصل می‌کند که پروتئین‌ها به صورت زنجیره‌های پپتیدی خطی و منفرد مهاجرت می‌کنند، که این امر برای تعیین وزن مولکولی دقیق ضروری است.

DTT چگونه از پروتئین‌ها محافظت می‌کند؟

DTT با احیای گروه‌های سولفیدریل آزاد شده از شکستن پیوندهای دی‌سولفیدی، از اکسیداسیون مجدد آن‌ها و تشکیل پیوندهای دی‌سولفیدی ناخواسته جلوگیری می‌کند و در نتیجه ساختار و عملکرد پروتئین را حفظ می‌نماید.

چه جایگزینهایی برای DTT وجود دارد؟

بتا-مرکاپتواتانول (BME) و تریس(۲-کاربوکسی‌اتیل)فسفین (TCEP) جایگزین‌های رایج DTT هستند. TCEP مزیت این را دارد که در pH خنثی نیز کارآمد است و کمتر مستعد اکسیداسیون است.